Τρόμος με τον Γιάννη Πάριο – Το ΕΓΚΛΗΜΑ που δεν έμαθε κανείς – Αποκάλυψη βόμβα

Μάιος 2001. Βούλα. Μία ήρεμη νύχτα, η δημοσιογράφος Νάνσια Κωσταρά φτάνει έξω από μία μονοκατοικία που εξωτερικά δείχνει σχετικά μικρή. Το μεγάλο τζιπ στο πάρκινγκ είναι ίσως η μοναδική ένδειξη ότι ο ιδιοκτήτης είναι «κάποιος», ίσως επώνυμος και σίγουρα οικονομικά ευκατάστατος. Η πόρτα ανοίγει και την υποδέχεται με ένα ζεστό χαμόγελο ο Γιάννης Πάριος. Ντυμένος άνετα με μια αθλητική φόρμα την ρωτάει αφοπλιστικά: «Θα πιούμε κάτι; Ένα ουισκάκι;». Και καθώς την σερβίρει, η Νάνσια πατάει το «record» στο κασετόφωνο και η ιστορία ξεκινά.

Ποια είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου; Τον αγαπάς;

Όχι ιδιαίτερα, ομολογώ. Απλώς τα τελευταία 4-5 χρόνια κατάλαβα ότι οφείλω να τον αγαπήσω λιγάκι παραπάνω. Και είναι γεγονός ότι τον πρόσεξα κάπως περισσότερο.

Έχεις ανάγκη στη ζωή σου την αγάπη των άλλων;

Για μένα η αγάπη είναι πρωτίστως θυσία. Δεν είναι κάτι που επιβάλλεται, είναι κάτι που εμπνέεται, σου την εμπνέει ο άλλος. Πιστεύω απόλυτα ότι η αλτρουιστική αγάπη είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Λέω συχνά στη ζωή μου ότι αν έχω ένα ελάττωμα, είναι ότι αγαπάω τους ανθρώπους παραπάνω από όσο αξίζουν. Ωστόσο, δεν το μετανιώνω. Και πρέπει να σου πω ότι δεν ξεχνάω ποτέ.

Ο έρωτας είναι πάντα ένας. Έχει ένα μόνο πρόσωπο. Σε αντίθεση με την αγάπη, που έχει πολλά. Το μόνο που διαφέρει κάθε φορά είναι η… θερμοκρασία.

Πες μου ένα εγκληματικό λάθος που έχεις κάνει.

Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο λάθος που έχω κάνει είναι αυτό που σου είπα λίγο πριν. Ότι δηλαδή δεν αγάπησα τον εαυτό μου όσο θα ‘πρεπε.

Για ποιον σκέφτεσαι πως θα άξιζε να θυσιαστείς;

Μόνο για τα παιδιά μου. Αν θα χρειαστεί να πεθάνω για να ζήσουν εκείνα, θα το κάνω χωρίς δισταγμό.

Έχεις πει ποτέ «σ’αγαπώ» χωρίς να το πιστεύεις;

Ποτέ. Να σου πω τι πιστεύω για τον έρωτα; Ο έρωτας είναι πάντα ένας. Έχει ένα μόνο πρόσωπο. Σε αντίθεση με την αγάπη, που έχει πολλά. Το μόνο που διαφέρει κάθε φορά είναι η… θερμοκρασία.

Ζητάς εύκολα συγγνώμη;

Όταν αξίζει να πω συγγνώμη, θα το πω γρήγορα και φωναχτά, διαφορετικά θα το πω μόνο στον εαυτό μου. Ένα «συγγνώμη» δεν γιατρεύει πάντα, δεν είναι πανάκεια. Σίγουρα, όμως, είναι ένα «κομμάτι» ειλικρίνειας. Είναι μια κουβέντα που αξίζει να τη λες και οφείλεις να της λες όποτε πρέπει. Έχει και αυτή το δικό της timing.

Οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται στο «δούναι και λαβείν»;

Όχι, οι σχέσεις δεν είναι εμπόριο. Βασίζονται μόνο στην ειλικρίνεια. Είναι σχέσεις! Ποτέ δεν πρέπει να λες «δίνω για να πάρω». Πρέπει να λες «σου δίνω γιατί με εμπνέεις, μου δίνεις γιατί το θέλεις, άρα πρέπει να σου δώσω κι εγώ». Δεν μπορώ να πω στον άλλο «σ’ αγαπώ» χωρίς να το πιστεύω, είναι έγκλημα. Και να έχεις υπόψη σου πως ο άλλος το καταλαβαίνει πάντα.

Έχεις τη δική σου black list;

Έχω βάλει πολλούς κατά καιρούς σε μαύρη λίστα. Και δεν τους ξεχνώ ποτέ. Όμως, αν τολμήσεις να μου θίξεις τους ίδιους τους ανθρώπους ως επαγγελματίες, θα αντιδράσω. Αν είναι καλοί στη δουλειά τους, πιστεύω πως οφείλω να τους υπερασπιστώ μέχρι θανάτου.

Ο έρωτας πολλές φορές μπορεί να είναι και ασθένεια. Κάποια στιγμή κάνει τον κύκλο της από μόνη της, είναι θέμα χρόνου.

Όσοι σε γνωρίζουν πρώτη φορά νιώθουν άβολα απέναντί σου;

Όχι, γιατί ποτέ δεν προσποιούμαι με κανέναν. Συμπεριφέρομαι ακριβώς όπως νιώθω. Δε θεωρώ ότι είμαι κάτι το ξεχωριστό. Στο μόνο που διαφέρω είναι ότι είμαι καλύτερη φωνή. Τίποτα παραπάνω. Αν κάποιος δε μ’ αρέσει, η μεγαλύτερη τιμωρία του θα είναι να τον αγνοήσω.

Ποια είναι η σχέση σου με την πολιτική;

Ανησυχώ. Κυρίως γιατί παρατηρώ ότι υπακούμε σχεδόν δουλικά στην παγκοσμιοποίηση.

Τι σε ενοχλεί στους ανθρώπους;

Η υποκρισία. Πάρα πολύ μάλιστα.

Το να είσαι ερωτευμένος είναι ευχή ή κατάρα;

Ο έρωτας πολλές φορές μπορεί να είναι και ασθένεια. Κάποια στιγμή κάνει τον κύκλο της από μόνη της, είναι θέμα χρόνου. Δεν εξαρτάται από τις προσωπικές αντοχές του καθενός. Ο χρόνος είναι σε όλες τις περιπτώσεις ο καλύτερος γιατρός. Ταυτόχρονα, όμως, οφείλεις να έχεις πίστη στις αρχές σου. Δηλαδή να μπορείς να πεις «ναι μεν σ’ αγαπώ, αλλά δεν το αξίζεις». Ποτέ όμως με την έννοια του εκβιασμού. Γιατί τότε «λάθος» είσαι εσύ.

Ποιο τραγούδι σου είναι εκείνο που θεωρείς «παιδί σου»;

Το «Πιο καλή η μοναξιά». Το έγραψα με τον γιο μου τον Χάρη όταν ήταν 10 ετών. Θυμάμαι, καθόμασταν στο κρεβάτι του «Ξενία» στην Πάρο με μια κιθάρα στο χέρι. Φαντάσου, ο Χάρης ήταν μόλις 10 ετών! Η εικόνα αυτή δεν θα μου φύγει ποτέ από το μυαλό! Γι’ αυτό το αγαπώ, για όλο αυτό το φάσμα!

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο ελληνικό Playboy και το τεύχος «Μάιος 2001».